در مبارزه با فساد کاربست هر دو تدابیر کیفری و غیرکیفری ضروری بوده و گزارشگری فساد یکی از تدابیر غیرکیفری و پیشگیرانه است . کارآمدی گزارش فساد به شناخت دقیق مولفههای آن بستگی دارد. امری که در قانون حمایت از گزارشگران فساد مورد غفلت بوده و آن را با نقص همراه کرده است. نهی از منکر به عنوان یک سیاست جنایی مشارکتی، و مبنای فقهی گزارش فساد است. یکی از نگرانیهای موجود وجود مفسده و خطر نسبت به گزارشگر است که حکم وجوبی نهی از منکر را با چالش روبرو میسازد. همچنین شمول منکر بر فساد و گستره آن از جمله مسائل مرتبط با گزارشگری فساد است. این نوشته بر اساس روش توصیفی و تحلیلی با مراجعه به منابع فقهی و قانونی، در پی اشاره به این است که فساد به عنوان یک منکر بوده و نهی از آن یک حکم وجوبی است که گاهی به صورت گزارش فساد شکل میگیرد چرا که گستره منکر در جهان امروز نیازمند ابزار نوین در نهی از آن است. ماده ۲ قانون حمایت از گزارشگران با احصاء فساد مورد نظر این قانون،گزارش فساد را منحصر در نقض مقررات ساخته است و لذا هسته اصلی فساد مورد غفلت مقنن قرار گرفته است چرا که معنای دقیق و هسته اصلی فساد در موردی است که نقض مقررات صورت نمیگیرد اما در عین حال به جهت وجود تعارض منافع، تصمیمات آلوده به فساد است و شفافیت در فرآیند تصمیمگیری تنها راهکار مبارزه با این فساد و موجب رفع نقص مذکور در قانون است.
