از مهمترین ابزارهای قابل استفاده در تامین مالی زنجیره تامین برات و سفته الکترونیکی است. سوال اصلی این تحقیق پیرامون آن است که به چه نحوی می توان از این دو ابزار برای تامین مالی زنجیره تامین بهره برد؟ فرضیه این تحقیق آن است که برات و سفته الکترونیکی میتواند با تکیه بر مسئولیت امضا کنندگان برات از قبیل براتگیر در برات و ضامن در سفته به عنوان یکی از ابزارهای تامین مالی زنجیره تامین که تنها در بازار پول صادر، منتقل، تنزیل و تسویه میشود عمل نماید. این ابزارها به لحاظ ماهوی تفاوتی با برات و سفته قانون تجارت نداشته و اصول و قواعد حاکم مندرج در قانون تجارت بر این اسناد نیز حاکم است و در راستای حفظ حقوق شخص تامین مالی شده عمل می نماید. این مقاله سعی دارد بر پایه پژوهشی توصیفی-تحلیلی ضمن بررسی نحوه عملکرد این دو ابزار جهت تامین مالی، روابط بین ارکان آن را تحلیل و تفاوت آن با نهادهای سنتی را ارزیابی کند.
