موافقت‌نامه لاهه با هدف ارائه سازوکاری اقتصادی و سریع به صاحبان طرح‌های صنعتی برای کسب، حفظ و مدیریت حقوق حاکم بر طرح‌های صنعتی در کشورها و سازمان‌های بین‌دولتی عضو اتحادیه لاهه از طریق ثبت تقاضانامۀ واحد اخذ گواهینامه بین‌المللی در دفتر بین‌المللی سازمان جهانی مالکیت فکری(وایپو)، به دنبال یکسان‌سازی قواعد شکلی ثبت طرح‌های صنعتی و حذف فرایند‌های زاید در کشورهای عضو است بدون آنکه در مقررات ماهوی اعضا تغییراتی ایجاد نماید (ماده 2 نسخه 1999 موافقت‌نامه لاهه). در نظام لاهه با ثبت یک تقاضانامه و طی تشریفات بین‌المللی و ملی و عدم اعتراض اعضا، برای صاحب طرح صنعتی در قلمرو هر یک از اعضای اتحادیه لاهه حقوق مالکیت فکری برقرار می‌گردد. تقاضانامه‌‌های بین ‌المللی می‌‌تواند شامل بیش از 100 طرح باشد، به شرطی که همه آنها متعلق به یک گروه از طبقه‌بندی بین ‌المللی لوکارنو باشند. نوشتار حاضر با روش توصیفی- تحلیلی، در مقام بررسی و تحلیل شرایط و ضوابط ثبت بین‌المللی طرح‌های صنعتی در نظام لاهه و بررسی مزایای الحاق دولت ایران به این نظام است. افرادی که دارای تابعیت، اقامتگاه، سکونت دائمی یا محل صنعتی-تجاری در یکی از اعضای متعاهد باشند، امکان سپرده‌گذاری نمونه طرح و ثبت بین‌المللی آن را دارند. ثبت طرح‌های صنعتی متعدد در قالب یک تقاضانامه با تودیعِ یک نمونه طرح، کاهش هزینه‌های زاید، ساده‌سازی فرایند ثبت (مستقیم از طریق وایپو-غیرمستقیم از طریق مرجع ملی ثبت دارایی‌های صنعتی)، شناسایی تخفیف در هزینه‌های ثبت برای کشورهای کمتر توسعه یافته از جمله مزایای الحاق به نظام لاهه می‌باشد.