حضانت نهاد مهم حقوقی ِ برگرفته از فقه امامیه است که با ماهیت حمایت، نگاهداری و تربیت اطفال به عنوان یکی از آسیب پـذیرترین وسرنوشـت سـازترین ارکان خانواده به شمار می‌رود. این نهاد، علیرغم اثبات برخی اختیارات نسبت به حضانت مادران و نقش حضانتی ِ ایشان در دو بعد اجرایی و نظارتی، با مشکل و مضیقه‌های فراوانی روبه‌رو است که در برخی موارد موجب بروز آسیب‌های روانی و جسمانی به طفلِ تحت حمایت می‌گردد. این آسیب‌ها گاه از گستره وسیع اقتدار ولایـی پـدر، تعارضات احتمالی درتصمیمات والدین برای طفل و نیز غیبت پدر ناشی می‌شود که در مجموع به همان کاستی‌های اختیارات مادر در حضانت طفل رجوع می‌نماید. تحقیق حاضر که در راستای حل تعارضات و گسترش اختیارات مادر حاضن فراهم آمده، راه‌کارهایی از قبیل مصلحت، توجه به رکن ولایت فقیه و نیز اطلاقات برخی روایات باب حضانت را راه گشای حل مسأله دانسته و چنین یافته است که در روزگار کنونی، برای افزایش اختیارات حاضن مادر می‌توان قوانینی بر پایه فقه امامیه تصویب نمود.