امروزه، بویژه با فراگیر شدن ارتباطات مجازی، مصادیق زیان معنوی در روابط بینالمللی اشخاص، از نوع مادی آن پیشی گرفته و جنبههای حقوقی آن، دغدغه اشخاص شده است. اگر زیاندیده در دادگاه ایرانی طرح دعوا کند و قاضی ایرانی صلاحیت رسیدگی به آن را داشته باشد، مهمترین مسأله، بعد از شناسایی جبران خسارات ناشی از زیان معنوی، چگونگی تعیین صلاحیت قضایی و قانون حاکم بر این اختلاف است. در حقوق ایران، در این باره، مطالعه خاصی وجود ندارد. اما در منابعی که به صورت کلی به این نوع زیان پرداختهاند، نویسندگان ابتدا بر آنند که زیان معنوی، باتوجه به مواد قانونی، احادیث و احکام فقهی، ضمانآور است و با نظر به احکام قانونی و اصول کلی صلاحیت در نظامهای حقوقی، دادگاه محل اقامت خوانده و سپس، محل زیان یا سبب آن، صلاحیت قضایی بینالمللی برای رسیدگی به آن را دارد و سپس، قانون حاکم بر آن، حقوق محل عمل زیانبار، زیان و اثر زیان، هریک بنا به مورد، است.
رهپیک، سیامک؛ حقوق مسئولیت مدنی و جبرانها؛ چ22، تهران: خرسندی، 1395.
سیاهبیدی کرمانشاهی، سعید و رسول بهرامپوری؛ «قانون حاکم بر دعاوی مسئولیت مدنی؛ تحول قواعد حل تعارض قوانین در دعاوی مسئولیت مدنی»، فصلنامه رأی؛ ش4، زمستان 1397، ص39ـ48.
شریعتاصفهانی، فتحاللهبنمحمدجواد؛ قاعده لاضرر؛ قم: مؤسسة النشرالإسلامی، ۱۴۱۰ق.
شریعتباقری، محمدجواد؛ «چرایی و چگونگی تعیین قانون حاکم بر مسئولیت مدنی»، فصلنامه تحقیقات حقوقی؛ ش72، زمستان 1394، ص71ـ95.
شهیدی، مهدی؛ جزوه مسئولیت مدنی؛ تهران: دانشگاه شهیدبهشتی، ۱۳۶۶ـ13۶۷.
صالحی ذهابی، جمال؛ «مسئولیت مدنی و قانون حاکم بر آن در تعارض قوانین»، فصلنامه صنعت بیمه؛ ش3، پاییز 1381، ص101ـ130.
طباطبایی، محمدصادق و قادر شنیور؛ «مطالعه تطبیقی قانون حاکم بر مسئولیت مدنی در حقوق ایران و انگلیس ازمنظر تعارض قوانین»، مجله حقوق تطبیقی؛ ش2، پاییز و زمستان 1394، ص15ـ28.
