موسیقی به عنوان یکی از هنرهای هفتگانه، در تمام جوامع از گذشته و حال وجود داشته و به عنوان یکی از ویژگیهای مهم و قابل توجه فرهنگ جهانی در نظر گرفته میشود. احساسات و ایده هایی که موسیقی بیان میکند، موقعیت هایی که در آن موسیقی پخش میشود و به آن گوش داده میشود و نگرش نسبت به نوازندگان موسیقی و آهنگسازان به شدت تحت تاثیر عوامل اجتماعی، اقتصادی، آب و هوا، دسترسی به فناوری و مسائل دینی قرار دارد. هنرمندان در طول زمان به این نتیجه رسیدهاند اجرای برخی حقوق مربوط به آثارشان به تنهایی دشوار و در بسیاری موارد غیرممکن است و بهتر است نهادی جهت پیگیری و مدیریت حقوق آنها باشد تا بتوانند با فراغ بال بیشتری به آفرینش و خلق آثار جدید بیاندیشند؛ لذا در هر کشوری طبق شرایط و موقعیت خود و گاهی با استفاده از تجربیات سایر کشورها انواع سازمانهای مدیریت جمعی حق مولف و حقوق مرتبط را تشکیل دادهاند. ایجاد نظام مدیریت جمعی حق مولف در ایران میتواند موجب ارتقای سطح حمایت از حق مؤلف و حقوق مرتبط و حرفهای شدن تجارت در این زمینه ها گردد و بدین وسیله موقعیت صاحبان حقوق همچون آهنگسازان، خوانندگان، نویسندگان و هنرمندان را بهبود بخشد به گونهای که به بهترین شکل از منافع تجاری اثر خود برخوردار شوند و از طرف دیگر منجر به رشد صنایع فرهنگی و هنری درکشور می شود و نیاز جامعه و مصرف کنندگان را به شکل بهتری تامین میکند.
پورمحمدی، شیما؛ «انواع سازمانهای مدیریت جمعی»، فصلنامه علمی پزوهشی حقوق پزشکی؛ ش3، زمستان ۱۳۹۳، ص۱۱ـ۲۷.
پورمحمدی، شیما؛ «حق مؤلف و حقوق مرتبط در سازمانهای مدیریت جمعی»، فصلنامه علمی پژوهشی حقوق پزشکی؛ ش23، زمستان 1391، ص۴۵ـ۷۶.
پورمحمدی، شیما؛ الگوها و نحوه فعالیت سازمانهای مدیریتجمعی کپیرایت و حقوق مرتبط (طرح مطالعاتی اتاق بازرگانی، صنایع، معادن و کشاورزی تهران)؛ تهران: [بینا]، 1399.
محمدی، پژمان؛ قراردادهای حقوقی مؤلف؛ تهران: نشر دادگستر، 1386.
محمدی، رافونه؛ نظام حقوقی حاکم بر مدیریت جمعی مالکیت فکری؛ محل نشر: نشر جاودانه جنگل، 1392
